Villagio della Birra 2016

Το ταξίδι στην Τοσκάνη κανονίστηκε αστραπή, ύστερα από την πρόσκληση που έλαβα από την Cava di Patsi,  να ακολουθήσουμε την συμμετοχή της Σόλο σε ένα τοπικό φεστιβάλ μπύρας.


 Το Villagio della Birra, το "χωριό της μπύρας" στα ιταλικά, είναι μία τριήμερη εκδήλωση που έλαβε χώρα φέτος για 12η φορα σε μια μικρή κωμόπολη, το Buonconvento στην επαρχία της Τοσκάνης , αρκετά κοντά στην Σιένα. 
Το πρόγραμμα έλεγε τετραήμερη διαμονή σε ένα κοντινό χωριό, το οποίο οφείλω να ομολογήσω με φόβισε λίγο, επίσκεψη στο φεστιβαλ Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή και ότι βόλτα προλάβουμε. 
Την πτήση μας προς την Ρώμη, ακολούθησε τρίωρη οδήγηση με αυτοκίνητο παρέα με τον Νικόλα και τον Kjetil, τους ανθρώπους που απαρτίζουν την Σόλο και τον Τίμο της Cava di Patsi.

Ο καιρός ήταν καλός χωρίς προβληματα και όταν πεινάσαμε κάναμε μια στάση στο Sant'Angelo In Colle di Montalcino, ενα πολύ μικρό χωριό που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Αν και οι αμπελώνες που ήταν γεμάτοι σταφύλια έτοιμα για συγκομιδή, δημιουργούσαν την προδιάθεση για το τι θα ακολουθήσει, η πραγματικότητα ήταν πολύ καλύτερη.
Η μικρή trattoria il Leccio, ήταν πολύ περισότερο από μια χωριάτικη ταβέρνα. Υπερπλήρης κάβα, με τοπικά οινικά αριστουργήματα και παρά το οτι το μενού δεν ήταν τηλεφωνικός κατάλογος, η τυχαία επιλογή μας δικάιωσε.


Αρκετά συντομα φτάσαμε και στην κωμόπολη Buonconvento, αφού ολοκληρώσαμε το γεύμα μας και ύστερα αναζητήσαμε τους χώρους διαμονής μας. Εγώ και ο Τίμος μείναμε σε ένα μαγευτικό χωριό μερικά χιλιόμετρα από το χώρο του φεστιβάλ, με τον ξενώνα να βρίσκεται μέσα στα τέιχη ενός μεσαιωνικού κάστρου, με πλακόστρωτους δρόμους και εκπληκτική αρχιτεκτονική. Το San Quirico d'Orcia ειχε τα πάντα, ακόμα και μια νανοζυθοποιία, η οποία μάλιστα ήταν βραβευμένη για την συσκευασία της. Η Birrificcio San Quirico είχε, εκτός από την σειρά μπυρών της, λικέρ που προέρχονταν από τις μπύρες τους, αλλα και μαρμελάδες. Άφωνος!


Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είχε την Παρασκευή αφιέρωμα στην ισπανική ζυθοσκηνή, με την Edge Brewing από την Βαρκελώνη να ξεχωριζει, ενώ το Σαββατοκύριακο ήταν η σειρά της Σόλο και άλλων 37 ζυθοποιείων από όλο τον κόσμο να σερβίρουν την μπύρα που το φεστιβάλ τους είχε προαγοράσει. Οι επισκέπτες εξαργύρωναν χρήμα με μαρκες (ghettini) αγοράζοντας και το ποτήρι τους και με αυτές τις μάρκες αγόραζαν μισά ή ολοκληρα ποτήρια, φαγητό, μπλουζάκια κλπ. ενώ ο χώρος είχε και σημεία που μπορούσες να πλύνεις το ποτήρι σου, κατι το οποίο θα πρέπει να αντιγράψουμε και εδώ στην Ελλάδα.

Την τιμητική τους είχαν οι βέλγικες ζυθοποιίες και να ακολουθουν  Ολλανδικές, Αμερικάνικες,  ιταλικες, καναδέζικη, αγγλικές και η δική μας η Σόλο. Οι βρύσες για κάθε ζυθοποιίο ήταν απο τρεις έως επτά - οκτώ, με τις ξινές να είναι η έκπληξη του φεστιβάλ. Σχεδόν κάθε ζυθοποιία είχε να δείξει και μία. Ακολουθούσαν οι IPA και κάποιες εξαιρετικές stout.

Οφείλω να εκθειάσω την αγγλική Beavertown, από την οποία ότι δοκιμάσαμε ήταν εξαιρετικό και την Kees Brouwerij απο την οποία δοκίμασα την καλύτερη μπύρα του φεστιβαλ. Μία stout με φράουλες, η οποία ήταν σαν να δάγκωνες σοκολάτα kiss (ναι την πουλάνε ακόμα). 

Οι παράλληλες εκδηλώσεις ήταν αρκετές, με ομιλίες, γευσιγνωσίες, παρουσίαση των τοπικών Τοσκανέζων οικοζυθοποιών και συναυλίες, ενώ το φαγητό του φεστιβάλ περιλάμαβανε burger, λουκανικα, μοσχαρίσιες μπριζόλες, αλλαντικά και φασολάδα (!!!).

Αυτό που μάλλον όλη η παρέα αγάπησε, έκτός από την αφθονη μπύρα, ήταν το μικρό μπακάλικο αλά "Ζήκος", ακριβως κάτω από το δωμάτιο μας, το οποίο εκτός απο καταπληκτικά τοπικά κρασιά, τα οποία γνώριζε άριστα η ευγενέστατη ιδιοκτήτρια (την οποία ταλαιπώρησα αρκετά με τα σπαστά ιταλικά μου), δοκιμάσαμε αλλαντικά και τυριά βγαλμένα από όνειρο παχύσαρκου.

Η μοναδική μας βόλτα ήταν στο διπλανό διάσημο Montalcino, που στο κάστρο του δοκιμάσαμε Brunello di Montalcino, ένα παλαιωμένο κόκκινο ΠΟΠ , το οποίο ήταν εκπληκτικό, παρέα με μία εξαιερετική πάπια και άλλα αριστουργήματα.

 

Το φινάλε είχε θαλασσινές μακαρονάδες και ριζότα στην Ρώμη λίγο πρίν το τελευταιο δρομολόγιο για το αεροδρόμιο στο οποίο πέτυχα με μεγάλη μου χαρά μία από τις διασημότερες ιταλικές μπύρες, την Tipopils την οποία λάτρεψα.

 

Νικόλα, Kjetil, Τίμο We drink, we taste we brew....